Baroness: The Orange Album Cover


Baroness - Gold & Grey (2019)

Hey muziekliefhebbers,

Hier is jullie favoriete blogger terug met een nieuwe review. En deze keer heb ik het over de nieuwste plaat van Baroness. Hoewel dit album Gold & Grey getiteld is, kan je het ook The Orange Album Cover noemen. Aangezien de mooi ontworpen albumhoes voornamelijk de oranje kleur bevat. En nu we het over die cover art hebben: spijtig genoeg is dat het beste wat het album te bieden heeft. Want de muziek klinkt toch niet zo goed als ik gehoopt had.

Baroness - Gold & GreyOrange is the new Baroness

Maar beste fanboys, ga nu niet direct op jullie paard zitten. Want ik ga gelukkig ook een aantal goede dingen zeggen over het muzikale vlak.
Spijtig genoeg vind ik echter de mastering heel slecht. En dat heeft mijn luisterervaring voor een groot deel minder aangenaam gemaakt. En het is echt wel zonde, want het concept en songwriting van deze plaat vond ik heel goed!

Die mixing is een discussiepunt

De meeste nummers op het album klinken heel wazig en achter een muur van distortion verstopt. En ik weet wel uit goede bron (een interview) dat ze de mixing met opzet zo ruw hebben gemaakt. Ik begrijp zelfs wel waarom op artistiek vlak: het zet namelijk een bijzondere psychedelische sfeer bij het beluisteren. Maar dat zorgt er niet direct voor dat ik een grote fan ben van die afwerking.

Voor het grootste deel stoort het me dat ik enkel kan genieten van het geluid als ik via oortjes of de slechte speakers van mijn smartphone of laptop luister. Want vanaf het moment dat ik het op deftige speakers of met mijn koptelefoon beluister, klinkt alles zodanig weggemoffeld dat het eigenlijk slecht klinkt. John & co.: ik verwacht beter van jullie.

Is dit het slechtste Baroness album?

Dat is eigenlijk een moeilijke vraag, want op zich had ik bij The Blue Record ook dergelijk gevoel bij de productie. Maar het grootste verschil met die plaat is dat deze nieuwe plaat veel softer is. Er zijn op Blue veel meer zware riffs en daardoor kan je op een heel andere manier luisteren naar die plaat. Een soft geluid en een wazige productie resulteert tot een saaie luisterervaring, dat is ten minste wat ik ervaar.

De blauwe zou ik nog eens durven opnieuw opleggen en met genoegen naar luisteren. Maar ik betwijfel dat ik bij deze oranje hetzelfde gevoel zal hebben.
Dus ja, na even nadenken kan ik wel zeggen dat Gold & Grey de slechtste is van de reeks. Maar hiermee zeg ik niet dat dit een superslecht album is.

Om met een positieve noot te eindigen

Hoewel dit niet het beste muzikale project is die de band ons te bieden heeft, is Gold & Grey wel een bijzonder project op artistiek vlak. En sommige nummers zijn zoooo goed geschreven. Nummers zoals Tourniquet en Seasons zijn zo dramatisch en tegelijk zelfs een beetje teder. En bij het nummer I'd Do Anything betrapte ik mezelf dat ik aan zelfs het meezingen was. Dus zo slecht is de plaat niet.
Maar aan de andere kant, door de ruwe mixing, is het geen materiaal die in een playlist zou passen. Het album moet op zijn geheel beluisterd worden. En dat gegeven maakt van deze plaat dus geen meesterwerk. Geen geniaal muziekproject, maar wel een goed kunstproject. En een interessant experiment wat de mixing betreft.

De mix was een gewaagde keuze, en zal met gemengde meningen ontvangen worden. Maar als je eens wil wegdromen in dramatische, romantische, wazige geluiden is dit zeker het luisteren waard.

De score van Ruben:

Dit album is Gebrekkig | ★★★☆☆☆☆☆☆☆

Er zijn een paar geniale nummers, maar voor het grootste deel is het een saai album. En dat komt vooral door de mixing.

Misschien vind je deze posts ook leuk: