Engste album ooit!


Daughters - You Won't Get What You Want (2018)

We zetten deze Halloween-maand verder met het meest beangstigende album die ik ooit heb gehoord. Dus ik waarschuw jullie nu al voordat je wil luisteren: You Won't Get What You Want is niet voor gevoelige oortjes! Sommigen zullen dus niet krijgen wat ze willen, want dit is het absolute tegenovergestelde van feel-good music...

Daughters is een band uit Rhode Island die in 2002 begon als een grindcore/mathcore band. Na 3 albums en 7 jaar stopte de band ermee, om in 2013 terug te keren. Het begon met af en toe een show te spelen en in 2015 kwam er sprake van een nieuw album, uiteindelijk kwam die er in 2018. Met dit nieuwe album kwam ook een hele stijlverandering naar industrial noise rock en no-wave. Ook de vocals veranderden heel erg: waar lead-vocalist Alexis Marshall vroeger schreeuwde in de micro, is het nu een zangstijl gelijkaardig aan Nick Cave of Michael Gira. Sommigen omschrijven het als Elvis Presley die wordt gemarteld. Dat belooft!

De weg is lang, de weg is duister...

[Artist] - [Album]Don't tell me how to do my job!

Luidruchtiger, schurend en beangstigend, zo kan je dit album kort omschrijven. Het klinkt als een combinatie van alle slechte gedachten die een mens kan hebben: depressief, onzeker, nihillistisch en pessimistisch. Dit is dan ook geen album die je casual zal opleggen, maar eerder kunstzinnig moet benaderd worden.

De titel “You Won't Get What You Want” is trouwens de perfecte omschrijving van dit muziekproject. Het klinkt niet hoe je wilt dat muziek klinkt, daarbovenop gaat het over hoe het leven niet loopt hoe je het wilt. Het is een hele beleving om naar deze klanken te luisteren, en je zal er absuluut niet vrolijker van worden. Waarschijnlijk klinkt dit ook tamelijk accuraat naar hoe een paniekaanval aanvoelt. Maar dat is juist wat zo sterk is aan dit album. 

Het is dus ook heel raar dat zo'n vrolijke kerel als ik graag naar dit soort helse geluiden luistert. Maar de manier waarop dit het gevoel overbrengt is gewoon fe-no-me-naal! Het is vergelijkbaar met een horrorfilm, maar dan zonder beeld. Nummers als Long Road, No Turns en Guest House zijn daarvan een perfect voorbeeld, het zou perfect kunnen dienen voor een soundtrack van een scène waarbij men wegvlucht van It, of in paniek wil binnen gelaten worden. Maar dan is hetgeen de hoofdrolspeler van vlucht iets die in zijn hoofd zit. Een psychisch probleem waar hij niet van verlost geraakt.

En zelfs zonder de tekst zou dit gevoel al perfect overgekomen zijn. Tenzij je de paniekerige stem van Marshal ook als instrument ziet...
Soit, wat ik wil zeggen is dat dit instrumentaal al perfect het beangstigende gevoel overbrengt, maar de poëtische teksten vullen dat perfect aan en versterken die emoties des te meer.

De score van Ruben

Dit album is Fantastisch | ★★★★★★★★☆☆

YWGWYW is een muzikale of sonische metafoor van psychologische angsten. Je wilt hier niet naar luisteren, en net daarom wil je verder luisteren. Een beangstigende paradox waar ik nog altijd niet goed van ben...

Favoriete tracks: City SongLong Road, No Turns, Satan In The WaitThe Lords SongLess SexDaughterThe Reason They Hate Me, Guest House.

Misschien vind je deze posts ook leuk: