RKTKN <3


De laatste show

Er was eens een groepje gekkerds uit Gent. Naar alle waarschijnlijkheid werden ze op een dag ontvoerd door aliens. Van welke planeet of dimensie ze kwamen weet niemand. Maar wat we wel weten, is dat die gekke snuiters zijn kunnen ontsnappen. Met een raket of met een kanon stortten ze neer ergens in de Vlaanders. En ze wilden hun verhaal vertellen, maar ze konden enkel nog koeterwaals. Wij begrepen er niets van, maar we vonden het geweldig. En het duurde niet lang of iedereen wou gaan kijken en luisten naar die gibberish. Raketkanon was geboren!

Wat er van bovenstaand verhaal waargebeurd is, weet ik niet. Maar het moet nogal een trip geweest zijn, en dat ze een vijs los hebben is wel zeker een feit. 
In 2010 zag de band Raketkanon het licht. Ze brachten ons een unieke sound: ruw, vuil en buitenaards. En zanger Pieter-Paul Devos (ook wel bekend van Kapitan Korsakov) had er niets beters op gevonden dan te zingen zoals een kleuter die Engels nabootst. Sommigen zouden zeggen dat het idioot is (en dat is het misschien ook) maar ik vind het vooral geniaal. En wat er nog genialer is, is de energie die ze ons brengen! Boem paukeslag!

Na 10 jaar houden ze er echter mee op. En hoewel ik dit heel jammer vind, vind ik deze beslissing eigenlijk ook logisch. Want met een schtick als deze band kan je niet blijven verderdoen. En in de drie albums die ze hebben uitgebracht, hebben ze alle aspecten van hun idee uitgepuurd. Dus zeg ik: sayonara, Raketkanon-san!

Afscheidsconcert

Voor hun laatste show op donderdag had ik geen ticket, maar voor de voorlaatste show wel. Telt dat ook? 
Dus woensdag ben ik naar Gent geweest voor mijn vierde en laatste optreden van Raketkanon. En wat heb ik daar, samen met het publiek, van genoten!

De show begon met een Helaasheid-der-dingen-achtige videomontage die wat nostalgie met zich mee bracht. Daarna kwamen uiteraard alle beste nummers aan bod, en het publiek ging wild! Er werd gesprongen, gemosht en gedanst; geschreeuwd, gelachen en meegezongen. We zagen dat het goed was!
Meer woorden zal ik er niet aan vuil maken. Want als je ooit een optreden van de band hebt gezien, weet je wat ik bedoel. En als je hen nog nooit hebt gezien, zal je toch nooit meer de kans krijgen (pech gehad). Maar wil je enigszins een idee hebben, luister dan vooral eens naar hun ceedees en TURN THOSE SPEAKERS UP!

#1 #2 #3

Speaking of those. Een uitgebreide review schrijven voor 3 albums lijkt me een beetje veel, dus zal ik van de drie albums enkel een kort tekste schrijven. Here we go!

RKTKN#1 RKTKN#1

Met het debuutalbum was ik meteen verkocht. Een heerlijke plaat vol ruwe energie! De combinatie van de noise en sludge is geweldig. Het was een nieuw en uniek geluid dat ik nog nooit elders had gehoord. En het concept van de onverstaanbare teksten en de nummers die een persoonsnaam krijgen vind ik nog altijd geniaal.
En de riffs van die eerste 6 nummers (Herman, Louis, Judith, Henri, Eva en Laura) zullen voor eeuwig in mijn geheugen gegrift blijven. Dan heb je nog dat “rustige” stuk in Anna die aantoont dat het concept niet alleen agressieve sound nodig heeft.
Op zich een heel goeie plaat, maar het brengt het live-gevoel niet echt goed over. Maar daar kwam later verandering in...

Score RKTKN#1Briljant ★★★★★★★★★☆

Rktkn#2 Rktkn#2

Voor hun tweede plaat hebben ze beslist om met Steve Albini samen te werken. Je weet wel, die producer die nog met de Pixies en Nirvana heeft samen gewerkt. En of dat een goede beslissing was!
Maar niet alleen dat, ook de songwriting maakt deze plaat de beste van de drie. Zoals het eerste nummer Florent die op zich heel catchy is, en dan op het einde naar een climax gaat. Om vervolgens naadloos over te gaan in (meneer) Nico Van Der Eeken. Dát begin is het perfecte voorbeeld van wat een album onvergetelijk maakt.
Als kers op de taart zorgt de productie van Albini er dan nog voor dat Raketkanon's live gevoel bijna perfect overkomt (perfectie bestaat daar uiteraard genoeg niet in, want niets gaat uiteraard boven een live-optreden).
Maar het zijn niet enkel de eerste twee nummers. Ook Suzanne, Elisa, Ibrahim en Harald zijn zo'n goeie nummers!
Dan was de vraag vooral, bij de komst van een derde album: Zullen ze dat kunnen overtreffen?

Score Rktkn#2Legendarisch ★★★★★★★★★★

RKTKN #3De laatste

Het antwoord op de bovenstaande vraag, is uiteraard neen. Maar hebben ze het geëvenaard? Ook neen... Dat wil echter niet zeggen dat het niet de moeite waard is.
Ik vind op zijn minst dat deze laatste iets uniek is. Deze klinkt écht alsof het muziek van een ander planeet is! Dit is eigenlijk de uitgepuurde vorm van het concept. En hier hebben ze echt het experiment tot het uiterste gedreven. 
Laten we beginnen bij de eerste twee nummers: Ricky en Fons. Deze zouden even goed van de vorige plaat kunnen komen. Vervolgens komt de liefdevolle Mélodie, die heel anders is dan we gewoon zijn van RKTKN: hier geen agressieve riffs en vuil geschreeuw, wel een liefdesliedje in een brabbeltaaltje. Maar daarna komt de seisure van je leven met Hannibal, die ons helemaal misleidt. Want als je denkt dat je rustig in Toscane van de zon kan genieten, komen daar uit het niets de olifanten vanuit de alpen aangestormd! AS@DF#GH!
De rest van het album is wel goed, maar een beetje te average naar mijn smaak. Vandaar een iets mindere score...

Score RKTKN #3Geweldig ★★★★★★★★☆☆

Misschien vind je deze posts ook leuk: