The Stakes are high


STAKE - Critical Method (2019)

Het is tijd om te schrijven over de nieuwe plaat van Stake. Of moet ik zeggen de eerste?
Aangezien bandleden Brent Vanneste en Cis Deman van Wevelgem zijn, net als ik, voel ik mij een beetje moreel verplicht.

Zoals je waarschijnlijk al weet, gaat dit over dezelfde bende als van Steak Number Eight, maar vergis je niet: Stake is een nieuwe band.
Stake Number Eight is de band die in 2008 Humo's Rock Rally won, als jongste band ooit. Maar in 2018 beslisten ze om te stoppen met die band, gelukkig voor de fans bleek dit echter geen einde, maar een nieuw begin. Met een lichte wending in muziekstijl gingen ze verder onder de naam Stake, wat eigenlijk geen grote verandering is aangezien wel vaker gesproken werd van “Steak”.

Vorig jaar was het dus tijd voor het debuut album (voor een band die eigenlijk al 10 jaar ervaring heeft). En nu is het tijd om mijn meninkje over die plaat neer te pennen.

Steak Number Eight is niet meer, maak plaats voor... STAKE!

Stake - Critical Method STAKE!

Wat meteen duidelijk is, is dat Stake hier is om ons omver te blazen! Met de eerste track beuken ze meteen je deur in, terwijl ze schreeuwen om “The F*ck out of their (my) way” te stayen. Een stevige binnenkomer die ook meteen blijft hangen. 

Op deze hele plaat hoor je de ene stevige riff na de andere. En de stem (*ahum* geschreeuw) van Brent is echt benauwelijk en hartverscheurend. The Absolute Center, Catatonic Dreams en Doped up Salvations scoren daarin het best, en horen absuluut bij de beste stevige nummers die ik ooit heb gehoord. 
Het grootste deel van het album klinkt snoeihard en vettig. Met veel Grunge, Sludge en Noise invloeden waar je echt je hoofd niet op kan stilhouden!
Maar af en toe is er ook eens een acclimatiserend stuk met een duidelijk Post-Rock-geluid. Zoals ook het nummer Human Throne, die een geniale brug is naar het vervolg van het album.

Met Stake tonen ze aan dat ze (in de mate van het mogelijke) volwassen zijn geworden. Wat meer is: ik zou zelfs durven zeggen dat dit een betere versie is van Steak Number Eight. Hoewel The Sea Is Dying uiteraard een nummer is die niet te negeren valt, is dit nieuwste project een positieve evolutie. En als ze zo verder doen, zal de discografie van Stake zonder twijfel beter worden dan die, uiteraard geniale, van Steak. There, I said it!

De score van Ruben

Dit album is Fantastisch | ★★★★★★★★☆☆

Met Stake hebben we er weer een stevige Belgische band bij. Een geweldige combinatie van Sludge en Post-Rock die je meteen omverblaast. We zullen nog veel goeds horen van Brent en Cis en co!

Misschien vind je deze posts ook leuk: