In de late uurtjes, dansen we de problemen weg...


The Weeknd - After Hours (2020)

Beste lezers, ik moet jullie iets bekennen. Er zullen er zijn die dit niet zullen willen aanvaarden maar ik kan het niet meer verzwijgen. Het spijt me, ik van tien jaar geleden, ik kan niet langer meer leven in een leugen. So here goes...
Er is niets mis met autotune! Voilà, t'is eruit.

Autotune is één van die nieuwe technologieën (hoewel, al 23 jaar oud, feel old yet?) die veel controverse met zich meedraagt. Het feit dat iemand die geen zangtalent heeft, hierdoor perfect op toon kan zingen, of het feit dat popsterren live op podium Autotune gebruiken om te verdoezelen dat ze eigenlijk niet zo goed kunnen zingen zoals velen dachten, doet hier niets goeds aan.
Het klopt inderdaad dat soms te vaak gegrepen wordt naar die technologie, maar is dit daarom iets slechts? Niet altijd.
Zo kan je er op een artistieke manier mee omgaan en zo een nieuwe of unieke sound creëren. Cher was bijvoorbeeld één van de eerste artiesten die het potentiëel hiervan inzag. Men kan haar vervloeken of bedanken, maar één ding is zeker: het heeft de muziekindustrie zwaar beïnvloed.
Artiesten die eigenlijk geen zangtalent hebben konden zo hun muziekale ideëen toch verwezenlijken. Van Kanye West zou er bijvoorbeeld geen sprake geweest zijn (of dit goed of slecht is, laat ik jullie maar bepalen).
Maar dan heb je vooral ook artiesten die perfect kunnen zingen en toch van Autotune hun handelsmerk gemaakt hebben. Zoals The Weeknd!

En zo zijn we bij het onderwerp van de dag gekomen: de nieuwste plaat van Abel Tesfaye a.k.a. The Weeknd.
After Hours is het vierde album van deze Canadese zanger en is een ode aan de sound van de eighties. Maar in plaats van gebruik te maken van een Talkbox of Vocoder, is het die technologie uit de nineties.

Waarom autotune nog zo slecht niet is

The Weeknd - After HoursFuturistic sounds in the new spaceship

Steeds meer artiesten lijken tegenwoordig terug te keren naar de jaren tachtig. New Wave Revival wordt dat genoemd.
Zo heb je bijvoorbeeld de post-punk van Whispering Sons, maar ook de synth-pop van Ertebrekers. En niet enkel in België vinden we die terug. Bands als Interpol of Placebo kan je in die categorie plaatsen, en nu heb je ook The Weeknd.
Natuurlijk is dit genre een heel ruim begrip en kan je het moeilijk een genre noemen. New Wave kan zware rockmuziek zijn, maar kan evengoed meer naar Techno of Trance neigen. Dat laatste is meer het geval bij dit album: We horen filmische keyboards, pulserende baslijnen, harde beats en zware synths

In tegenstelling tot wat je zou verwachten, heeft dit album een trage start. Alone Again geeft direct een zeer emotionele ondertoon aan het album. Maar de depressieve gedachten gaan doorheen het album steeds minder prominent worden. Tot op een zeker moment, in het midden van het album, vrolijke en dansbare muziek te horen is. Maar het is maar een tijdelijke euforie, die snel weer vervaagd in verdriet. Het stelt een beetje de weg voor die je emotioneel aflegt na een verlies of tegenslag. Je gaat uit om die zwarte gedachten te vergeten, maar als je terug thuis komt en alleen bent komen die terug.
De keuze om de radiovriendelijke nummers later in het album te zetten is dus logisch, maar zorgt toch een beetje voor een zwakker begin.

Maar gelukkig gaat dit trage begin gepaard met futuristische sounds om van te snoepen. De geweldige donkere synths en de alien-esque vocals zijn waar The Weeknd mee scoort!

De score van Ruben

Dit album is Goed | ★★★★★★☆☆☆☆

After Hours is een donker en emotioneel album. Veel zwaarder dan we van The Weeknd gewoon zijn.
Dit toont aan dat hij in vele markten thuis is en we hopelijk nog veel dergelijke unieke projecten mogen verwachten. 

Favoriete tracks: Alone AgainBlinding Lights, Blinding LightsScared To Live, In Your Eyes, Hardest To Love.

Misschien vind je deze posts ook leuk: