HMLTD: Een verrassende catchy mix van genres


HMLTD - West of Eden (2020)

Wat krijg je als je Punkgitaren combineert met Westernmuziek, Dark Cabaret en wat Trap Beats? Eerlijk gezegd heb ik me dat nog nooit afgevraagd. Maar hier ben ik dan (eindelijk) met het antwoord op deze vraag die niemand ooit stelde: HMLTD met het album West of Eden.

HMLTD, of Happy Meal Ltd., is een experimentele rockband uit Londen. Het kwintet met leadzanger Henry Spychalski staat bekend voor hun queer of gender bender uitstraling. Zo zullen ze zich flamboyant kleden in zowel "mannelijke" als "vrouwelijke" stijl. Het idee is om schoonheid te zoeken op manieren die niet per se onder de standaard schoonheidsidealen vallen.
Die flamboyante stijl trekken ze ook door naar hun muziek. Je zou dit “Glam punk” kunnen noemen. Als je weet wat glam rock en glam metal is, zal je wel begrijpen wat ik bedoel. Maar ze mixen ook heel wat muziekstijlen door elkaar: zo zijn er tussen de gitaren vaak EDM-, Pop- en zelfs Trap-klanken te horen. Speciaal...

De band bestaat al sinds 2015, en dit jaar pakken ze uit met hun eerste full-length studio album.
En wat voor één? Dit is Art-Punk van de bovenste plank, van een eargasm gesproken...

Een clash van stijlen!

HMLTD - West of Eden Wat is “westerse muziek”?

Het Westen is dood. Daarmee begint het album. Een nummer met een edgy tekst en een combinatie van Drum&Base en een spagettiwestern-gitaargeluid. Zodanig absurd dat het geniaal is. En die absurditeit is de leidraad doorheen dit album, niet alleen in de sound maar absoluut ook in de teksten en thematiek!
In het volgende nummer LOADED gaan ze er wat Trap beats doorheen gooien. Het western-gevoel behouden ze, maar nu komen er ook wat gangsta-vibes aan te pas.
Er is duidelijk veel inspiratie gehaald uit het Wilde Westen, want vervolgens gaan we over naar The Ballad of Calamity James, dat zo uit een Morricone soundtrack zou kunnen komen. De soundtrack vloeit, als een intro, naadloos over in het nummer To The Door. Vanaf nu mogen de dansschoenen bovengehaald worden! Dit nummer, die al in 2017 als single is uitgebracht, is een combinatie van rock met een tintje western en een tintje kung-fu (huh-hah!), maar valt vooral op door de plotse overgang naar zware housebeats. Ik vind dit niet uit, dames en heren!
HMLTD heeft duidelijk het idee van Post-Punk herzien en gooit nieuwe genres in de mix. En deze aanpak is verrassend goed. Want na deze eerste 4 nummers was ik al verkocht van hoe geweldig deze band is. Maar het houdt hier uiteraard niet op.

We vervolgen onze muzikale ontdekkingstocht met Satan, Luella & I. Dit nummer verteld het verhaal van iemand die figuurlijk de duivel heeft gezien. Hij ontmoet een onschuldig meisje (Luella) en wil haar vertellen over al wat slecht is in de wereld. Maar tegelijk wordt hij er ook verliefd op.
Net als de vorige nummers is dit een zeer catchy nummer. En de muziekale twist hier, is dat er een subtiele hint van balkan muziek te horen valt.
Up next is een nog veel catchier nummer: Mikey's Song. Geen western en trap beats meer, maar een heerlijke pop-punk lovesong met wat dreampop invloeden. Je zou denken dat dit totaal niet past bij de rest dat we tot nu hebben gehoord, maar niets is minder waar. En dat komt vooral door de edgy tekst.
Ik ben totaal hooked nu, echt onder de indruk van hoe ze niet alleen heel alternatieve muziek kunnen maken, maar ook (qua sound) radiovriendelijke popmuziek. En dat past allemaal in (of op) 1 plaatje!

Na een vreemde interlude gaan we terug naar de Trap beats met het nummer 149. Hier horen we een vervolg op het verhaal van Luella, en net als in het nummer Satan, Luella & I zijn hier ook referenties naar de bijbel. Meer bepaald het verhaal van de Exodus.
Wees gerust: ik zal er niet te veel op ingaan. Maar let vooral op deze twee lijnen tekst: “Lamb’s blood ran down your door” (uit S, L & I) en “I split the blood of our firstborn, and painted him across your door” (uit 149). Het is niet erg als je deze referenties niet snapt, en zeker niet als je geen zin hebt om de bijbel erbij te nemen en de Exodus te lezen. Negeer dan gewoon deze paragraaf, en let's continue talking music...
Dit nummer is trouwens muzikaal niet het beste van het album, wat hierna volgt is wel iets dat ik persoonlijk geniaal vind.

Ik heb het over de nummers Joanna en Where's Joanna. Beide horen duidelijk samen, en vertellen hoe lead zanger Henry veel gestruggeld heeft met het vrouwelijke kantje van zichzelf. Die wordt gepersonaliseerd door een soort “little witch” genaamd Joanna. Hij heeft haar willen verbannen, en in het tweede nummer zou hij haar zelfs hebben vermoord en in stukjes gehakt. Maar uiteindelijk kan hij er niet vanaf geraken en moet hij ermee leren omgaan.
Dit is een heel gevoelig onderwerp en wordt op een heel speciale (zeg: lugubere) manier verwoord. Maar het pakt me wel.
Muzikaal gezien is het ook heel goed en catchy. Hier horen we duidelijkere balkan- en cabaret-geluiden. Je zou het dark cabaret kunnen noemen.

Het volgende nummer, Death Drive, is nog veel duisterder. Heel dramatisch en poëtisch, maar tegelijk is het refrein weer mega-catchy. Opnieuw krijg je invloeden te horen van een ander genre. Deze keer is het Industrial rock, en dit nummer heeft duidelijk een hoog Marylin Manson-gehalte!
We gaan nu terug over naar één van de beste nummer van de plaat: Nobody Stays In Love. Dit is het tweede nummer van deze plaat dat op een playlist van StuBru zou passen (samen met Mikey's Song dus). Met een supermeezingbare tekst en meeslepend popgeluid. The Weeknd had even goed dit nummer kunnen brengen.
Zo zijn we aan het einde van het album beland. Na een boeiende interlude krijgen we terug een geniale, meezingbare banger: Blank Slate. En naar mijn mening mochten ze hiermee het album afsluiten. In dit nummer wordt er namelijk terug gerefereerd naar het eerste nummer.
Daarom vind ik het raar dat ze er nog het nummer War Is Looming aan geplakt hebben. Wat een mediocre nummer is die als enige op het hele album wat uit de toon valt. En hoewel dit ook refereert naar de nummers over Luella en Joanna, vond ik deze laatste overbodig, of stond ze op de verkeerde plaats.

Maar laat ons niet met een domper deze review beëindigen. Dit album is prachtig, met 6 nummers die bij mijn all-time-favorites komen: The West Is DeadLOADED; To The Door; Satan, Luella & I; Joanna en Where's Joanna?

De score van Ruben

Dit album is Subliem | ★★★★★★★★★☆

HMLTD is flamboyante absurditeit. De klanken komen van zoveel verschillende invloeden, en de combinatie van dit alles op zo'n geniale manier uitgevoerd! Ik ben er van overtuigd dat dit album bij muziekliefhebbers ooit bij de klassiekers zal horen.

Misschien vind je deze posts ook leuk: